Πολιτιστικός Σύλλογος Νέας Καλλικράτειας: Το έθιμο του Κλήδονα αναβιώνει κάθε χρόνο σύμφωνα με την παράδοση 23- 24 Ιουνίου.

ο έθιμο του Κλήδονα αναβιώνει κάθε χρόνο σύμφωνα με την παράδοση 23- 24 Ιουνίου.
Η λεξη Κλήδονας είναι αρχαία, ομηρική και σημαίνει φήμη, αγγελία, μαντική ρήση, ευτυχές μήνυμα. Το έθιμο αυτό τελούνταν την παραμονή και ανήμερα του Αη Γιάννη του “Κλήδονα” στις 24 Ιουνίου. Σύμφωνα με την παράδοση, ο λαός πιστεύει πως ο Αη Γιάννης φανερώνει την καλή τύχη γι` αυτό λέγεται ριζικάρης αλλά και φανιστής.

Την παραμονή το απόγευμα, οι ανύπαντρες κοπέλες, κρατώντας απο μια στάμνα η κάθε μια, πήγαιναν στη μεγάλη βρύση του χωριού για να πάρουν το “αμίλητο νερό”. Αυτό σήμαινε πως καθ` όλη τη διάρκεια μεταφοράς του νερού δεν έπρεπε να μιλήσουν. Κάποια παλικάρια όμως, πειράζοντας τες, προσπαθούσαν να τις κάνουν να μιλήσουν. Αν το κατάφερναν, η κοπέλα που είχε μιλήσει έπρεπε να πάει ξανά στη βρύση και να γεμίσει πάλι την στάμνα της. Στη συνέχεια μαζεύονταν όλες οι κοπέλες σε μια γειτονιά και έριχναν το νερό μέσα σε ένα χάλκινο αγγείο, το “χαράνι”. Μια απο τις κοπέλες κάθονταν στη μέση και έκανε την “Πυθεία” σκεπάζοντας το κεφάλι της με ένα κόκκινο μαντήλι. Μετά η κάθε κοπέλα έριχνε μέσα το δικό της “σημάδι”, δηλαδή ένα βραχιόλι, ένα δαχτυλίδι, ένα σκουλαρίκι κ.α. Η Πυθεία σκέπαζε το χαράνι με ένα κόκκινο πανί και το έδενε με μια κόκκινη κορδέλα. Την ίδια στιγμή οι κοπέλες τραγουδούσαν:

“Κλειδώσετε τον Κλήδονα
με του Αγιαννιού τη χάρη
κι όποια έχει την τύχη την καλή
να βρει το παλικάρι.”

Το χαράνι το άφηναν όλη νύχτα έξω, να το δουν τα άστρα και να το ” ξαστερίσουν”. Ύστερα απο αυτή τη διαδικασία τα παλικάρια και οι κοπέλες άναβαν φωτιές στις γειτονιές και τις πηδούσαν αντικρυστά.
Την επόμενη μέρα το πρωί μια απο τις κοπέλες έπαιρνε το χαράνι στο σπίτι για να μην το δει το μάτι του ήλιου και το “ματιάξει”. Το μεσημέρι οι κοπέλες μαζεύονταν πάλι στην ίδια γειτονιά και η Πυθεία ξεκλείδωνε τον Κλήδονα, σκεπάζοντας το κεφάλι της με το κόκκινο μαντήλι. Οι κοπέλες έλεγαν:

“Ξεκλειδώσετε τον Κλήδονα
με του Αγιαννιού τη χάρη
να βγει το πρώτο ριζικό
ο πρώτος ριζικάρης”.

Η Πυθεία έβγαζε ένα-ένα τα σημάδια και έλεγε ένα στιχάκι για την τύχη της κάθε κοπέλας. Με γέλια, πειράγματα, ευχές και πολύ κέφι τελείωναν τα σημάδια και άρχιζαν τα τραταρίσματα (κεράσματα).

Φέτος οι καθιερωμένες εκδηλώσεις του πολιτιστικού συλλόγου για την αναβίωση του εθίμου του Κλήδονα δεν θα πραγματοποιηθούν λόγο της πανδημίας και των μέτρων αυτοπροστασίας. Ευχόμαστε να ανταμώσουμε σύντομα…

Οι φωτογραφίες που ακολουθούν είναι απο το αρχείο του συλλόγου.

Απάντηση

Αρέσει σε %d bloggers: