ΠΑΠΑ-ΒΑΣΊΛΗΣ Ένας αγιολευίτης από την Αρναία

   

Ο Ναός των Αγίων Αναργύρων στην Αρναία.
Έργο του αρχιτέκτονα Αναστ. Ορλάνδου (1919).

   Αγαπημένε μου Παπα-Βασίλη,
Πάνε είκοσι (20) χρόνια από την κοίμησή σου (20-
1-1999) και νιώθω έντονη την
ανάγκη της επικοινωνίας μας.
   Άγιο Λευίτη σε αποκαλεί ο συλλειτουργός σου αρχιμανδρίτης Χρυσόστομος Μαϊδώνης, στο πόνημά
του: «Τρεις Άγιοι ιερείς που γνώρισα» και, κατά την
προσωπική του δικαιοκρισία, ο βίος και η πολιτεία σου
κοσμούν το θεοσκεπές περίβλημα της αγιοσύνης σου. 

  Σου στέλνω σύντομο απολογητικό γράμμα για να σου
πω πώς η κοσμική μου αστόχαστη στάση του αμφισβητία και η
ανεπαρκής μου πίστη κλονίστηκαν εκ θεμελίων, μετά τη βιωμένη επαφή, έστω και ολιγόχρονη,
μαζί σου. 

      Μου ανέτρεψες παρωχημένες και σαθρές αντιλήψεις μου
περί του Θείου, χωρίς καμμιά θεολογική επιχειρηματολογία, χωρίς κανένα πύρινο λόγο, χωρίς την
ευκολία της πρόσβασης στον ψυχισμό μου, λόγω της συγγενικής μας σχέσης.
Ταπεινός, αθόρυβος, σχεδόν αφανής έδωσες με το
παράδειγμά σου το πιο βροντερό παρών στις συνειδήσεις μας. 

  Τώρα, με το στεφάνι της αγιοσύνης σου, σεργιανάς
στους αέρινους διαδρόμους της θεοσέβειας και της ιεροπρέπειας, με διαπιστευτήρια τη διαρκή έξωθεν καλή
μαρτυρία και το αναλλοίωτο αποτύπωμα της ακηλίδωτης κοσμικής σου ζωής. 

Η εικόνα σου παρέπεμπε σε βυζαντινή αγιογραφία.
Ισχνός, σχεδόν οστεωμένος, με την επιβλητική σου γενειάδα, το διερευνητικό και αστείρευτα καλοσυνάτο
βλέμμα σου όδευες προς την εξαΰλωση. Η φωνή σου σχεδόν άηχη,
παρηγορητική, όμοια εσπερινή
δέηση, θρόιζε στις ψυχές μας.
Μου μένει ανεξίτηλη στο
μυαλό μου η συγχωρητική σου
διάθεση σε όποιο ατόπημα των
συγχωριανών μας με την απενοχοποιητική σου λεκτική προσφώνηση: «ευλογημένε…».

              Σου στέλνω σήμερα, αγαπημένε μου Παπα-Βασίλη, το σύντομο ποιητικό μου μονόλογο,
άτολμη περιγραφή της γήινής
σου διαδρομής και της υπηρετικής σου ταπεινότητας
στους Άγιούς σου Ανάργυρους.
Με τις ευλογίες σου…

Έφυγες … 
Έφυγες στο στερνό σου ταξίδι αθόρυβα, 
όπως αθόρυβη ήταν κι η ζωή σου . 
κι άφησες το γλυκό σου χαμόγελο 
να πλανιέται στο φως των κεριών 
και την ασκητική σου φυσιογνωμία
 την χάρισες εικόνα στις ψυχές μας. 
Ανεμοθρόισμα η ισχνή σου φωνή 
έγινε αντίλαλος στην κόγχη του Iερού.
 Έφυγες κι έγινες το πιο σιωπηλό αστέρι στον ουρανό. 
Τώρα τις νύχτες το τριμμένο σου ράσο,
 ολόμαυρη σκιά, σε καρτερεί. 
Κι οι Άγιοί σου Ανάργυροι
 περιμένουν στο αμυδρό φως της κανδήλας
 να δρασκελίσεις το Άγιο Βημόθυρο.
 (Από την ποιητική συλλογή «Στην άκρη του νου»)
ΓΙΆΝΝΗΣ Χ. ΚΑΡΑΜΊΧΟΣ 
Φιλόλογος – Ποιητής

απο την  ΠΕΡΙΟΔΙΚΗ ΕΚΔΟΣΗ 
ΤΟΥ ΠΑΓΧΑΛΚΙΔΙΚΟΥ ΣΥΛΛΟΓΟΥ «Ο ΑΡΙΣΤΟΤΕΛΗΣ»

Απάντηση

Αρέσει σε %d bloggers: