Ο ΑΡΙΣΤΕΡΙΣΜΟΣ ΠΑΙΔΙΚΗ ΑΡΡΩΣΤΙΑ ΤΗΣ «ΟΙΚΟΛΟΓΙΑΣ
Από το Σκεπτόμενο Πολίτη
«…Το οικολογικό κίνημα είναι δέσμιο της παιδικής ασθένειας του αριστερισμού, που συνδέεται με τις αναρχικές και θρησκευτικές του ρίζες.
Μια συνιστώσα του εστιάζει στο ποιος κατέχει και εκμεταλλεύεται τη φύση, άρα το ζητούμενο είναι η ανατροπή του συστήματος της οικονομίας της αγοράς και της αντιπροσωπευτικής δημοκρατίας…
Η πρόοδος είναι ιδέα που καλλιεργήθηκε από τη φιλοσοφία του Διαφωτισμού. Διανοούμενοι της ανερχόμενης αστικής τάξης τον 17ο και 18ο αιώνα ονειρεύτηκαν τη χειραφέτηση του ανθρώπου από τα δεσμά των προκαταλήψεων και την καθήλωση που επιβάλλει η θρησκεία.
Η ανθρωπότητα ωφελήθηκε ακολουθώντας αυτό το πολύ δημοφιλές πρόταγμα, παρά τις όποιες αμφισβητήσεις για τη μονοδιάστατη φύση της σύγχρονης προόδου.
Ο πολλαπλασιασμός των περιβαλλοντικών προβλημάτων της εποχής μας και η ευρεία σχετική δημοσιότητα προκαλούν ερωτήματα για την έννοια της προόδου και την ωφέλειά της.
Στον ανεπτυγμένο κόσμο δημιουργούνται ποικίλες επιθυμίες επιστροφής στο παρελθόν και νοσταλγία προκαπιταλιστικών τρόπων ζωής. Επειδή όμως συνεπάγονται αναχρονιστικές καταστάσεις για τις κοινωνικές σχέσεις και την αξιοπρέπεια του ατόμου, αντιπροσωπεύουν μικρά μόνον ποσοστά…
Ο φονταμενταλιστικός φανατισμός πολλών οικολογικών κινήσεων, ακόμα και κάποιων περιβαλλοντικών οργανώσεων, οδηγεί σε θέσεις που είναι στην ουσία τους αντιπεριβαλλοντικές.
Χαρακτηριστικά δείγματα, η σφοδρή αντίθεση, σε τοπικό αλλά και σε κεντρικό επίπεδο, στην εγκατάσταση αιολικών πάρκων ή η δογματική άρνηση κάθε συζήτησης σχετικά με τη γενετική τροποποίηση οργανισμών.
Εξάλλου, η απόρριψη της οικονομικής ανάπτυξης συνιστά μια άλλη απόλυτη θέση που έρχεται σε ευθεία αντίθεση με τη μεγάλη πλειονότητα των κατοίκων του πλανήτη. Έτσι, ο χαρακτηρισμός «οικολόγος» καταλήγει να έχει γραφική έννοια, όταν υποδηλώνεται φοβική σχέση προς καινοτομίες και νεωτερισμούς.
Η οικολογία είναι υποχρεωμένη να αντέξει το βαρύ φορτίο του Διαφωτισμού. Πέρα από επιπόλαιες προσεγγίσεις, θα πρέπει να προχωρήσει χρησιμοποιώντας την κριτική λειτουργία του ορθού λόγου, σεβόμενη την ατομική ελευθερία, προωθώντας την ανεκτικότητα και την εκκοσμίκευση…
Η προοπτική του οικολογικού κινήματος εξαρτάται από το κατά πόσον θα ξεπεράσει οπισθοδρομικά στερεότυπα, όπως η άκριτη νοσταλγία του παρελθόντος, η δυσπιστία προς την οικονομία και η ασυλλόγιστη άρνηση της τεχνολογίας. Όπως έχει λεχθεί παλιότερα: η οικολογία δεν είναι τυφλή αντίδραση στην πρόοδο αλλά αντίδραση στην τυφλή πρόοδο»
(Κίμων Χατζημπίρος, Καθηγητής ΕΜΠ: «Νεωτερική οικολογία», Ελευθεροτυπία, 10/9/2008)
———————————————————————————–
Σχόλιο Σκεπτόμενου Πολίτη
Ήταν που ήταν ανάκατος ο χώρος της Αριστεράς, ήρθε και η «Οικολογία» και έγινε πιο μπερδεμένη η σαλάτα. Η πολιτική ψυχοπαθολογία αυτού του χώρου, που περιλαμβάνει πλέον από την μαύρη αντίδραση μέχρι αριστερούς του καναπέ και ουτοπικές ομάδες αυτό-διαχείρισης, αποτελεί σίγουρα ενδιαφέρουσα περίπτωση. Η διαπλοκή της «οικολογίας» με τον ψευτο-αριστερίστικο χώρο που την καπέλωσε πανηγυρικά (βλ. αυτοαποκαλούμενο ΣΥΡΙΖ«Α»), είναι πασιφανής στην περίπτωση της αντίδρασης μιάς μειοψηφίας στη μεγάλη μεταλλευτική επένδυση της Χαλκιδικής.
Το ερώτημα βέβαια επανέρχεται αμείλικτο: Τι σχέση έχουν όλα τούτα με τις τοπικές κοινωνίες; ΚΑΜΜΙΑ ΑΠΟΛΥΤΩΣ. Είναι δικαίωμα κάποιων να αυτοπροσδιορίζονται όπως θέλουν και να αυτό-ζυμώνονται βράζοντας στο ζουμί τους. Είναι δικαίωμα και κάποιων άλλων να μην συμφωνούν με το μεγάλο μεταλλευτικό έργο. Και είναι βέβαια δικαίωμα των τοπικών κοινωνιών να τους ΑΓΝΟΟΥΝ και να κοιτάνε μπροστά.
politesaristoteli.blogspot.gr
To ergoxalkidikis.gr θεωρεί δικαίωμα του κάθε αναγνώστη να εκφράζει ελεύθερα τις απόψεις του. Ωστόσο, τονίζουμε ρητά ότι αυτό δε σημαίνει ότι υιοθετούμε τις απόψεις αυτές, καθώς αυτές εκφράζουν τον εκάστοτε χρήστη, σχολιαστή ή αρθρογράφο.
