Πάμε πλατεία;
Ερωτήματα για τους Αγανακτισμένους. Θέλουμε να είμαστε μαζί τους; Και ποια η γλώσσα που μας επιτρέπει να επιθυμούμε, να διεκδικούμε, να εξεγειρόμαστε αν δεν είναι η δική μας;
Η ανακήρυξη της κατανάλωσης σε άγιο δισκοπότηρο και ο κομφορμισμός που έγινε η σημαία της νέας ελευθερίας μετέτρεψαν τις δυτικές κοινωνίες σε στρατόπεδα αναισθησίας, όπου οι αποσυρμένοι στους ιδιωτικούς τους χώρους αδιαφορούν κραυγαλέα για αξίες, δημοκρατία και τον οποιονδήποτε άλλο.
Οι συγκεντρώσεις στο Σύνταγμα απαντάνε σε ένα όχι και τόσο αυτονόητο ερώτημα: Θέλουμε να είμαστε κοινωνία; Μας ενδιαφέρει να αγωνιστούμε για κάτι; Η απάντηση είναι ανοιχτή. Το να διαμαρτυρηθούμε μπορεί να σημαίνει κάτι, μπορεί και όχι. Ομως, οι συγκεντρώσεις δεν είναι ένα είδος «έλα, μ’ ακούς;» που απευθύνεται από τους πολίτες για να τεστάρουν τα αντανακλαστικά των πολιτικών;
Οι αντιδράσεις των συντηρητικών και των αριστερών στην κίνηση των Αγανακτισμένων είναι άστοχες. Οι συντηρητικοί τονίζουν όπως πάντα την τήρηση του νόμου και της τάξης: Είναι ενοχλητικό, πάντως, κάθε φορά που οι πολίτες διεκδικούν τη δημοκρατία, οι συντηρητικοί να ουρλιάζουν ότι η δημοκρατία κινδυνεύει. Από την άλλη, οι αριστεροί θεωρούν ότι τέτοιου είδους διαμαρτυρίες αποτελούν ντεκαφεϊνέ εξεγέρσεις που μακριά από τα κόμματα (τα δικά τους φυσικά) δεν έχουν καμιά τύχη. Ο Stalin ίσως έλεγε ότι και οι δύο αντιδράσεις είναι οι χειρότερες αφού οι Αγανακτισμένοι έχουν εξουθενωθεί από την απραξία και την ξύλινη γλώσσα που επιδιώκει να δώσει τέλος σε κάθε κριτική σκέψη, διαμαρτυρία και ανυπακοή.
Στην Πλατεία Συντάγματος η άμεση Δημοκρατία προσπάθησε -προσπαθεί- να γίνει πράξη. Ομως, δεν αρκεί να δώσεις τον λόγο στους ανθρώπους για να πούνε ό,τι θέλουν, χωρίς λογοκρισία ή χωρίς τον φόβο ότι μπορεί να ακουστούν κοινότοποι, υπερβολικοί, αιθεροβάμονες ή, απλώς, ανόητοι. Οι άνθρωποι έχουν ξεμάθει να εκφράζονται, αφού πολιτικοί και μίντια τούς έχουν πείσει ότι μόνον αυτοί μπορούν να μιλήσουν για τα σημαντικά.
Κατάφεραν να κάνουν τους πολίτες να νιώθουν ότι «αυτά που που θέλω να πω μάλλον είναι ανοησίες σε σχέση με τα μεγάλα προβλήματα της κοινωνίας», ενώ όποτε ο ενεργός πολίτης πάει να μιλήσει εκπέμπει με τον φθαρμένο λόγο που έχουν μάθει να παπαγαλίζουν. Ο λόγος της τηλεόρασης, του ραδιοφώνου, των πολιτικών και των ειδικών και όλοι οι λόγοι που γεμίζουν τα αυτιά μας καθημερινά είναι μηδενικής σημασίας και οι μόνες σημαντικές υποθέσεις είναι οι ενασχολήσεις των ανθρώπων. Ναι, τα πάντα έχουν ειπωθεί. Τα πάντα πρέπει να ξαναειπωθούν. Αλλιώς.
Σήμερα δεν υπάρχουν και πολλά πράγματα να κάνεις. Αν σκοπός σου είναι να μαζεύεις άχρηστα αντικείμενα, συνέχισε. Ομως, σκέψου: «Το μοναδικό νόημα που υπάρχει είναι αυτό που δημιουργούμε εμείς για τους εαυτούς μας. Αυτό το ήξεραν οι άνθρωποι που πέθαιναν στα οδοφράγματα: Αυτό που έχει νόημα είναι το γεγονός ότι αγωνίζομαι, όχι το γεγονός ότι έπειτα από δύο αιώνες θα υπάρχει η τέλεια κοινωνία»*.
Από τoν Γιώργο Πανόπουλο
To ergoxalkidikis.gr θεωρεί δικαίωμα του κάθε αναγνώστη να εκφράζει ελεύθερα τις απόψεις του. Ωστόσο, τονίζουμε ρητά ότι αυτό δε σημαίνει ότι υιοθετούμε τις απόψεις αυτές, καθώς αυτές εκφράζουν τον εκάστοτε χρήστη, σχολιαστή ή αρθρογράφο.