«Σε τι κόσμο, μπαμπά…»

Πολλοί μπορεί να μην το έχετε ακούσει καν, πολλοί, όταν βγήκε αυτό το τραγουδάκι που έλεγε τότε,

ο Γιάννης Καλατζής, δεν είχατε καν γεννηθεί… «Σε τι κόσμο, μπαμπά, μ’ έχεις φέρει να ζήσω»… Κι όμως, αυτό το τραγουδάκι είναι τόσο επίκαιρο και οι στίχοι που είχε γράψει ο Κώστας Μουρσελάς «αγγίζουν» τόσο πολύ τη σημερινή κοινωνική κατάσταση στη χώρα μας…

Για όσους από εμάς είχαμε την τύχη, σε σύγκριση με τα σημερινά δεδομένα, να γεννηθούμε αρκετά χρονάκια πριν, όπως η υποφαινόμενη τη δεκαετία του ’60, προλάβαμε να ζήσουμε την ελληνική κοινωνία της αθωότητας, της προσφοράς, του δεσίματος, της άδολης φιλίας, των αρχών, των ιδεών, των ονείρων, των στόχων, των ευκαιριών, της δημιουργικότητας…

Σήμερα δυστυχώς τα πάντα έχουν αλλάξει! Πολλοί από εμάς αισθανθήκαμε ότι ο κόσμος μας γκρεμίστηκε. Όσο για την πλειοψηφία των νέων ανθρώπων στη χώρα μας, ζει χωρίς να μπορεί να ονειρευτεί για κάτι καλύτερο και έχει παραδοθεί, άνευ όρων, στη σημερινή σκληρή πραγματικότητα, γιατί(;), γιατί δεν πρόλαβε να γνωρίσει κάτι άλλο εκτός της σημερινής μίζερης Ελλάδας…

Για να πούμε τα πράγματα έξω απ’τα δόντια, τι βλέπουν οι νέοι μας σήμερα μπροστά τους;

Ας πάρουμε παράδειγμα από τον όποιο μικρόκοσμο της νησιωτικής επαρχίας, μικρογραφία της ελληνικής κοινωνίας. Σε κάποιον από αυτούς άλλωστε ζούμε…

Κάποτε ήταν πιο χαρούμενος, πιο αγνός, πιο καλόκαρδος, πιο ανοιχτός, πιο δοτικός, πιο άδολος, πιο φιλότιμος…

Σήμερα; Σε αντίθεση του πως θα έπρεπε να λειτουργεί για να ανταπεξέλθει στις δυσκολίες, λειτουργεί με καχυποψία, κακοπιστία, ζηλοφθονία, δόλο, κακοβουλία… έχει εν ολίγοις αποδεχθεί και τον έχει «μολύνει» η σημερινή χαώδης καταθλιπτική ψυχολογία που έχει υποπέσει η ελληνική κοινωνία στο σύνολό της, κάτι που πηγάζει από την έντονη ανασφάλεια του προσωπικού επιπέδου του καθενός.

Σε αυτή την θρυμματισμένη κοινωνία έχει πατήσει η σημερινή «διοικούσα τάξη» της χώρας μας και πασχίζει για τη διάλυση της εθνικής συνείδησης, της παιδείας, της θρησκείας, της δικαιοσύνης, του πολιτισμού, της υγείας, της οικονομίας, της ενημέρωσης… Και οι συνακόλουθοί της, ακολουθούν κατά γράμμα, σε όλα τα επίπεδα, τις αρρωστημένες της αντιλήψεις και συμπεριφορές, με αποτέλεσμα να λειτουργούν ως καθοδηγητές προσηλυτισμού των ιδεών και απόψεών τους, σε όσους δε στοχοποιούν ή εκφράζουν άλλες απόψεις, να λειτουργούν εκφοβιστικά…

Επιτέλους, η υγιής κοινωνία μας πρέπει ν’αντιδράσει! Να ξαναβρεί την έννοια του «εμείς», αντί του «εγώ» που εντέχνως της καλλιεργήθηκε… Να αποβάλει τις όποιες ενοχές για τις τυχόν λάθος πολιτικές επιλογές της των τελευταίων περιόδων… Να μαζέψει τα κομμάτια της και να ορθώσει ανάστημα σ’όλους όσους εποφθαλμιούν την καταρράκωσή της!

Γιατί όσο δεν υπάρχει υγιής κοινωνία, η επιβίωση της χώρας θα τίθεται εν κινδύνω!

Όλοι γνωρίζουμε ότι έχουμε μπροστά μας και πρέπει να πορευθούμε δύσκολο δρόμο, που δεν είναι αρεστός σε κανέναν μας. Αλλά το οφείλουμε στην πατρίδα μας, στους εαυτούς μας, κυρίως όμως στη νεολαία μας. Για να την βγάλουμε επιτέλους από την ατολμία και τον ωχαδερφισμό που έχει πέσει. Για να της δώσουμε δικαίωμα στο όνειρο και στη χαμένη ελπίδα!

Γιατί δεν μας επιτρέπεται ούτε καν να ψελλίσουμε, τον δεύτερο στίχο από το τραγούδι αυτό του Μουρσελά… «δε μου κάνει, μαμά, επιστρέφεται πίσω».

To ergoxalkidikis.gr θεωρεί δικαίωμα του κάθε αναγνώστη να εκφράζει ελεύθερα τις απόψεις του. Ωστόσο, τονίζουμε ρητά ότι αυτό δε σημαίνει ότι υιοθετούμε τις απόψεις αυτές, καθώς αυτές εκφράζουν τον εκάστοτε χρήστη, σχολιαστή ή αρθρογράφο.