Η Εκκλησία της Ελλάδος απευθύνει κάλεσμα στους νέους για την ιερατική διακονία

Η Ιερά Σύνοδος της Εκκλησίας της Ελλάδος απευθύνει εγκύκλιο προς τους πιστούς σχετικά με τις Ιερατικές Κλήσεις, καλώντας ιδιαίτερα τους νέους να ακούσουν τη φωνή του Χριστού και να εξετάσουν το ενδεχόμενο να ακολουθήσουν τον δρόμο της ιερωσύνης.

Στο μήνυμά της η Εκκλησία υπογραμμίζει ότι η ιερατική διακονία δεν αποτελεί απλώς ένα λειτούργημα, αλλά μια βαθιά πνευματική αποστολή που προσφέρει ειρήνη καρδιάς, ουσιαστική χαρά και αίσθηση σκοπού. Παράλληλα, τονίζεται ότι ο ιερέας καλείται να υπηρετήσει τόσο την Εκκλησία όσο και την κοινωνία, στηρίζοντας τους ανθρώπους στις δυσκολίες της ζωής και μεταφέροντας το μήνυμα της πίστης και της αγάπης.

Ιδιαίτερη αναφορά γίνεται στη σημασία της ανταπόκρισης των νέων σε αυτή την κλήση. Όπως επισημαίνεται στην εγκύκλιο, η ιερωσύνη δεν είναι απομάκρυνση από τον κόσμο και τη ζωή, αλλά ενεργή και βαθιά συμμετοχή σε αυτήν, μέσα από τη διακονία προς τον συνάνθρωπο και την πνευματική καθοδήγηση των πιστών.

Με την εγκύκλιο αυτή, η Εκκλησία καλεί τις τοπικές εκκλησιαστικές κοινότητες, τις οικογένειες και τους νέους να προβληματιστούν πάνω στη σημασία της ιερατικής αποστολής, υπενθυμίζοντας ότι η Εκκλησία χρειάζεται ανθρώπους με πίστη, αγάπη και διάθεση προσφοράς για να συνεχίσει το ποιμαντικό της έργο.

Τέ­κνα ἐν Κυ­ρί­ῳ ἀ­γα­πη­τά,

            Κα­τά τήν Γ΄ Κυ­ρια­κή τῶν Νη­στει­ῶν, τῆς Σταυ­ρο­προ­σκυ­νή­σε­ως, ἡ Ἐκ­κλη­σί­α μας προ­βάλ­λει στό κέν­τρο τῆς λα­τρευ­τι­κῆς καί πνευ­μα­τι­κῆς ζω­ῆς τόν Τί­μιο καί Ζω­ο­ποιό Σταυ­ρό. Τόν θέ­τει πρός προ­σκύ­νη­ση στό μέ­σον τῆς Ἁ­γί­ας καί Με­γά­λης Τεσ­σα­ρα­κο­στῆς ὡς ση­μεῖ­ο ἐ­νι­σχύ­σε­ως καί πνευ­μα­τι­κοῦ προ­σα­να­το­λι­σμοῦ, ὄ­χι σάν σύμ­βο­λο ἧτ­τας καί πό­νου, ἀλ­λά ὡς ση­μεῖ­ο νί­κης, ἐλ­πί­δας καί ζω­ῆς. Ὁ Σταυ­ρός ὑ­πεν­θυ­μί­ζει ὅ­τι ὁ δρό­μος τῆς θυ­σί­ας δέν ὁ­δη­γεῖ στήν ἀ­πώ­λεια, ἀλ­λά στό φῶς τῆς Ἀνα­στάσεως, καί ὅ­τι μέ­σα ἀ­πό τήν τα­πεί­νω­ση καί τήν ἐμ­πι­στο­σύ­νη στόν Θεό γεν­νι­έ­ται ἡ ἀ­λη­θι­νή χα­ρά.

            Στό φῶς αὐ­τό ἀ­πο­κα­λύ­πτε­ται τό μέ­τρο τῆς ἀ­γά­πης, τῆς προ­σφο­ρᾶς καί τῆς εὐ­θύ­νης. Ἐ­κεῖ ἐν­τάσ­σον­ται καί οἱ ἱ­ε­ρα­τι­κές κλή­σεις, ὡς ἐλεύ­θε­ρη καί συ­νει­δη­τή ἀ­πάν­τη­ση στό κά­λε­σμα τοῦ Χρι­στοῦ. Ἡ Ἱ­ε­ρω­σύ­νη δέν ἀ­πο­τε­λεῖ ἀν­θρώ­πι­νη φι­λο­δο­ξί­α οὔ­τε προ­σω­πι­κή κα­τα­ξί­ω­ση, ἀλ­λά χά­ρι­σμα καί δι­α­κο­νί­α σταυ­ρι­κή, προ­σφο­ρά ζω­ῆς πρός τόν Θεό καί τόν ἄν­θρω­πο. Ὁ νέ­ος πού αἰ­σθά­νε­ται μέ­σα του αὐ­τήν τήν κλή­ση κα­λεῖ­ται νά βα­δί­σει τόν δρό­μο τῆς εὐ­θύ­νης μέ πί­στη, ἐ­λευ­θε­ρί­α καί ἀγά­πη.

            Ἡ Ἐκ­κλη­σί­α μας, μι­λᾶ μέ ἐμ­πι­στο­σύ­νη καί πα­τρι­κή στορ­γή στούς νέ­ους ἀν­θρώ­πους πού ἀ­να­ζη­τοῦν νό­η­μα ζω­ῆς, πού ἀ­γω­νιοῦν γιά τό μέλ­λον τῆς πα­τρί­δας μας καί πού δέν συμ­βι­βά­ζον­ται μέ μιά πο­ρεί­α χω­ρίς προ­σα­να­το­λι­σμό. Σέ νέ­ους πού ἀ­γα­ποῦν τόν Χρι­στό, σέ­βον­ται τήν πα­ρά­δο­ση, νι­ώ­θουν βα­θιά δε­μέ­νοι μέ τίς ρί­ζες τοῦ πο­λι­τι­σμοῦ μας καί ἐ­πι­θυ­μοῦν νά προ­σφέ­ρουν οὐ­σι­α­στι­κά στήν κοι­νω­νί­α, μέ­σα σέ ἕνα κό­σμο ἀ­βε­βαι­ό­τη­τας καί πνευ­μα­τι­κῆς κό­πω­σης.

            Ἡ Ἱ­ε­ρω­σύ­νη δέν ἀ­πο­τε­λεῖ φυ­γή ἀ­πό τή ζωή, οὔ­τε ἀ­πο­μά­κρυν­ση ἀ­πό τήν κοι­νω­νί­α. Ἀν­τι­θέ­τως, εἶ­ναι βα­θιά καί ὑ­πεύ­θυ­νη συμ­με­το­χή σέ αὐ­τήν. Ὁ ἱ­ε­ρέ­ας ζεῖ μέ­σα στόν κό­σμο, ἀ­φουγ­κρά­ζε­ται τίς ἀ­γω­νί­ες τῶν νέ­ων, στη­ρί­ζει τίς οἰ­κο­γέ­νει­ες, πα­ρη­γο­ρεῖ τόν πό­νο, στέ­κε­ται δί­πλα στόν ἄν­θρω­πο, στίς χα­ρές καί στίς δο­κι­μα­σί­ες του. Εἶ­ναι λει­τουρ­γός τῆς Ἐκ­κλη­σί­ας καί ταυ­τό­χρο­να λει­τουρ­γός τῆς κοι­νω­νί­ας, γέ­φυ­ρα πί­στε­ως καί ζω­ῆς, πα­ρου­σί­ας καί ἐλ­πί­δας.

            Σέ μιά ἐ­πο­χή ὅ­που πολ­λοί νέ­οι αἰ­σθά­νον­ται ὅ­τι τό μέλ­λον εἶ­ναι ἀ­βέ­βαι­ο καί ἡ προ­σφο­ρά δύ­σκο­λη, ἡ Ἐκ­κλη­σί­α προ­τεί­νει ἕνα δρό­μο ζω­ῆς μέ ποι­ό­τη­τα, βά­θος καί ἐ­σω­τε­ρι­κή πλη­ρό­τη­τα. Ὁ νέ­ος πού ἀ­κού­ει μέ­σα του τήν κλή­ση τῆς Ἱ­ε­ρω­σύ­νης δέν ἀρ­νεῖ­ται τή χα­ρά καί τήν εὐ­τυ­χί­α. Τίς βι­ώ­νει σέ βά­θος, μέ­σα ἀ­πό τή σχέ­ση μέ τόν Θεό καί τήν ἀ­νι­δι­ο­τε­λῆ προ­σφο­ρά στόν ἄν­θρω­πο. Ἡ ἱ­ε­ρα­τι­κή ζω­ή, ὅ­ταν βι­ώ­νε­ται μέ ἐ­λευ­θε­ρί­α καί ἀ­γά­πη, χα­ρί­ζει πρῶ­τον εἰ­ρή­νη καρ­διᾶς, δεύ­τε­ρον χα­ρά οὐ­σι­α­στι­κή καί τρί­τον αἴ­σθη­ση σκο­ποῦ.

            Ἀ­πευ­θυ­νό­μα­στε, λοι­πόν, σή­με­ρα στούς νέ­ους Ἕλ­λη­νες Ὀρ­θο­δό­ξους καί τούς προ­τεί­νου­με νά ἀ­κού­σουν τή φω­νή τοῦ Θε­οῦ μέ­σα τους πού τούς προ­σκα­λεῖ νά πλη­σιά­σουν τό Ἱ­ε­ρό Βῆ­μα, νά ἀ­νέ­βουν τά σκα­λιά τῆς Ὡ­ραί­ας Πύ­λης καί νά χει­ρο­το­νη­θοῦν ἱ­ε­ρεῖς μέ φό­βο καί ἀ­γά­πη γιά νά ὑ­πη­ρε­τή­σουν τόν ἑ­αυ­τό τους, τίς οἰ­κο­γέ­νει­ές τους καί τήν κοι­νω­νί­α μας μέ τήν προ­σευ­χή καί τήν τέ­λε­ση τῶν μυ­στη­ρια­κῶν πρά­ξε­ων τῆς Ἐκ­κλη­σί­ας. Ὁ­μοί­ως, ἀ­πευ­θυ­νό­μα­στε τόσο στίς νέες γυ­ναῖ­κες, ὅσο καί στίς συζύγους, νά μή δυσκολέψουν τούς συζύγους τους στήν ἀπόφαση αὐτή, ἀλλά νά τούς παρακινήσουν.

            Μέ­σα σέ αὐ­τήν τήν πραγ­μα­τι­κό­τη­τα, ἡ φω­νή τοῦ Κυ­ρί­ου ἀκού­γε­ται πάν­το­τε ἐ­πί­και­ρη καί δυ­να­τή: «Ὁ μέν θε­ρι­σμός πο­λύς, οἱ δέ ἐρ­γά­ται ὀ­λί­γοι». Τά λό­για αὐ­τά δέν ἀ­πο­τε­λοῦν ἁ­πλή δι­α­πί­στω­ση, ἀλ­λά πρόσ­κλη­ση εὐ­θύ­νης πρός ὁ­λό­κλη­ρο τό ἐκ­κλη­σι­α­στι­κό σῶ­μα. Ἡ Ἐκ­κλη­σί­α ἔχει ἀ­νάγ­κη ἀ­πό νέ­ους ἐρ­γά­τες, ἀ­πό νέ­ους ἀν­θρώ­πους μέ πί­στη, ὑ­πα­κο­ή, ἦ­θος καί ἀ­γά­πη, πού θά στα­θοῦν μέ θυ­σι­α­στι­κό φρό­νη­μα στόν στί­βο τῆς ζω­ῆς καί θά δι­α­κο­νή­σουν τόν ἄν­θρω­πο μέ­σα στίς προ­κλή­σεις τῆς σύγ­χρο­νης κοι­νω­νί­ας.

            Ἡ Ἐκ­κλη­σί­α καί ἡ κοι­νω­νί­α δέν βρί­σκον­ται σέ ἀν­τί­θε­ση. Ὁ ἱ­ε­ρέ­ας κα­λεῖ­ται νά ὑ­πη­ρε­τεῖ καί τίς δύ­ο μέ συ­νέ­πεια καί ἐκ­κλη­σι­α­στι­κό φρό­νη­μα. Νά σέ­βε­ται τήν πα­ρά­δο­ση καί ταυ­τό­χρο­να νά συ­νο­μι­λεῖ μέ τή σύγ­χρο­νη πραγ­μα­τι­κό­τη­τα. Νά ἐμ­πνέ­ει μέ τό πα­ρά­δειγ­μά του, νά ἑνώ­νει καί νά καλ­λι­ερ­γεῖ τήν ἐλ­πί­δα σέ ἕ­να κό­σμο πού δι­ψᾶ γιά ἀ­λή­θεια, στα­θε­ρό­τη­τα καί νό­η­μα.

Ἀ­δελ­φοί μας,

            ἡ Ἐκ­κλη­σί­α προ­σεύ­χε­ται γιά τούς νέ­ους πού ἀ­να­ζη­τοῦν τόν δρό­μο τους καί κα­λεῖ ὅ­σους ἀ­κοῦν μέ­σα στή συ­νεί­δη­σή τους τή φω­νή τοῦ Χρι­στοῦ νά μή φο­βη­θοῦν. Νά Τόν ἐμ­πι­στευ­θοῦν καί νά προ­σφέ­ρουν τή ζω­ή τους ὡς δῶ­ρο ἀ­γά­πης στήν Ἐκ­κλη­σί­α καί στήν κοι­νω­νί­α. Εἴ­θε ὁ Κύ­ριος ἡ­μῶν Ἰ­η­σοῦς Χρι­στός νά φω­τί­ζει τόν δρό­μο κά­θε νέ­ου ἀν­θρώ­που καί νά χα­ρί­ζει στήν Ἐκ­κλη­σί­α Του ἄξιους, χα­ρού­με­νους καί θε­ο­φό­ρους λει­τουρ­γούς.

Μετά πατρικῶν εὐχῶν καί ἀγάπης ἐν Κυρίῳ

            † Ὁ Ἀθηνῶν  Ι Ε Ρ Ω Ν Υ Μ Ο Σ, Πρόεδρος

            † Ὁ Χαλκίδος Χρυσόστομος

            † Ὁ Νέας Σμύρνης Συμεών

            † Ὁ Κερκύρας, Παξῶν καί Διαποντίων Νήσων Νεκτάριος

            † Ὁ Μεσογαίας καί Λαυρεωτικῆς Νικόλαος

            † Ὁ Πατρῶν Χρυσόστομος

            † Ὁ Κυθήρων καί Ἀντικυθήρων Σεραφείμ

            † Ὁ Λαγκαδᾶ, Λητῆς καί Ρεντίνης Πλάτων

            † Ὁ Καστορίας Καλλίνικος

            † Ὁ Πολυανῆς καί Κιλκισίου Βαρθολομαῖος

            † Ὁ Δράμας Δωρόθεος

            † Ὁ Παραμυθίας, Φιλιατῶν καί Γηρομερίου Σεραπίων

            † Ὁ Φλωρίνης, Πρεσπῶν καί Ἐορδαίας Εἰρηναῖος

Ὁ Ἀρχιγραμματεύς

† Ὁ Σκιάθου Ἰωάννης

Ἀκριβές Ἀντίγραφον

Ὁ Ἀρχιγραμματεύς

                                                                  † Ὁ Σκιάθου Ἰωάννης