Το γεφύρι της Άρτας» κατάντησε δρόμος της Χαλκιδικής

Υπάρχουν έργα που ξεκινούν με υποσχέσεις ανάπτυξης και καλύτερης καθημερινότητας για τους πολίτες, αλλά στην πορεία μετατρέπονται σε σύμβολα καθυστέρησης, ταλαιπωρίας και πολιτικής εκμετάλλευσης. Ένας επαρχιακός δρόμος στη Χαλκιδική φαίνεται να έχει εξελιχθεί ακριβώς σε μια τέτοια περίπτωση, θυμίζοντας ολοένα και περισσότερο το γνωστό «γεφύρι της Άρτας».

Οι κάτοικοι της περιοχής παρακολουθούν εδώ και χρόνια το ίδιο σκηνικό να επαναλαμβάνεται. Μπάρες, πινακίδες, εργοταξιακές σημάνσεις και διαρκείς παρεμβάσεις που υποτίθεται πως βρίσκονται «στο τελικό στάδιο». Κι όμως, κάθε φορά που το έργο μοιάζει έτοιμο να παραδοθεί, εμφανίζεται μια νέα καθυστέρηση, μια νέα δικαιολογία, μια ακόμη παράταση.

Το αποτέλεσμα είναι ένας δρόμος που παραμένει διαρκώς ημιτελής, προκαλώντας αγανάκτηση στους οδηγούς και στους επαγγελματίες της περιοχής. Οι πολίτες βλέπουν χρήματα να δαπανώνται ξανά και ξανά, χωρίς ποτέ να υπάρχει μια ξεκάθαρη και οριστική ολοκλήρωση του έργου.

Δεν είναι λίγοι εκείνοι που υποστηρίζουν πως τέτοιου είδους έργα καταλήγουν να χρησιμοποιούνται περισσότερο για δημόσιες σχέσεις και πολιτικές εντυπώσεις παρά για την πραγματική εξυπηρέτηση των κατοίκων. Κάθε νέα ανακοίνωση συνοδεύεται από δηλώσεις και υποσχέσεις, όμως η πραγματικότητα στον δρόμο παραμένει ίδια.

Και κάπου εδώ γεννάται ένα εύλογο ερώτημα:
Σε ποιον δήμο ανήκει τελικά αυτός ο δρόμος; Ποια δημοτική αρχή έχει την ευθύνη για την εικόνα εγκατάλειψης και τις ατελείωτες καθυστερήσεις; Και κυρίως, ποιος δήμαρχος είναι διατεθειμένος να αναλάβει δημόσια την ευθύνη απέναντι στους πολίτες;

Ίσως οι ίδιοι οι κάτοικοι γνωρίζουν ήδη την απάντηση. Ίσως πάλι η σιωπή να λέει περισσότερα από οποιαδήποτε επίσημη ανακοίνωση. Το μόνο βέβαιο είναι πως ένας δρόμος που θα έπρεπε να αποτελεί έργο ανάπτυξης έχει μετατραπεί σε ένα ατελείωτο εργοτάξιο, αφήνοντας πίσω του ερωτήματα, αγανάκτηση και δυσπιστία.