Στον Στανό Χαλκιδικής χτυπά η καρδιά της Αγίας Χάιδως – LIVE τώρα

Με κατάνυξη ο Πανηγυρικός Εσπερινός και η περιφορά της Ιερής Εικόνας

Ο Στανός Χαλκιδικής τιμά σήμερα με ιδιαίτερη λαμπρότητα την Αγία Χάιδω, τη μοναδική Αγία που εορτάζεται στην Ελλάδα και συνδέεται άρρηκτα με τον τόπο, καθώς γεννήθηκε και έζησε στον Στανό κατά τα χρόνια της Τουρκοκρατίας.

Αυτή την ώρα, στον Στανό, τελείται ο Πανηγυρικός Εσπερινός, ενώ ακολουθεί η λιτάνευση της Ιερής Εικόνας της Αγίας Χάιδως στους δρόμους του χωριού.

LIVE από το ΕΡΓΟ ΧΑΛΚΙΔΙΚΗΣ

Το ΕΡΓΟ ΧΑΛΚΙΔΙΚΗΣ βρίσκεται στον Στανό και μεταδίδει ζωντανά τη μεγάλη θρησκευτική πανήγυρη.

Οι πιστοί συμμετέχουν με συγκίνηση και κατάνυξη στη μεγάλη γιορτή, ενώ πλήθος κόσμου έχει συγκεντρωθεί για να τιμήσει τη μνήμη της Αγίας Χάιδως.

Κάθε χρόνο, την 1η Σεπτεμβρίου, ο Στανός γίνεται σημείο αναφοράς για εκατοντάδες και χιλιάδες προσκυνητές που έρχονται από διαφορετικές περιοχές της Ελλάδας, αλλά και από το εξωτερικό, για να προσκυνήσουν την Αγία.

Πιστοί από την Αμερική, την Πάτρα, την Ξάνθη και πολλές ακόμη περιοχές δίνουν το «παρών» στη μεγάλη αυτή γιορτή.

Η Αγία Χάιδω, η Αγία του Στανού

Η εκκλησία που είναι αφιερωμένη στην Αγία Χάιδω βρίσκεται στην είσοδο του χωριού και αποτελεί σημείο αναφοράς για τους κατοίκους αλλά και τους προσκυνητές.

Η σημερινή ημέρα αποτελεί μια ιδιαίτερη στιγμή για τον Στανό, καθώς η τοπική κοινωνία κρατά ζωντανή μια παράδοση που συνδέεται με την ιστορία και την πνευματική ταυτότητα του τόπου.

Μετά τον σημερινό Εσπερινό και την περιφορά της εικόνας, αύριο, 1η Σεπτεμβρίου, θα τελεστεί η Πανηγυρική Θεία Λειτουργία.

Μείνετε συντονισμένοι στο ΕΡΓΟ ΧΑΛΚΙΔΙΚΗΣ και παρακολουθήστε ζωντανά τη μεγάλη γιορτή της Αγίας Χάιδως από τον Στανό.

1η Σεπτεμβρίου – Ημέρα μνήμης της Αγίας Χάιδως από τον Στανό Χαλκιδικής.

Η Αγία Χάιδω εκ Στανού Χαλκιδικής(1 Σεπτεμβρίου)

H Αγία Χάιδω γεννήθηκε στον Στανό της Χαλκιδικής γύρω στο 1800. Αν αναφέρεται σαν χρόνος φυγής της το 1821, δεν νομίζω ότι πρέπει να συνδέεται με την επανάσταση. Συνδέεται μάλλον με τη ζωντανή παράδοση που αναφέρεται παρακάτω. Όταν ήταν σε ηλικία γάμου πέρασε πειρασμό με­γάλο. Τη ζήτησε για γυναίκα του ο γιος του Μαντέμ αγά των Μαντεμοχω­ρίων. Σ’ αυτόν τον πειρα­σμό η Χάιδω ύψωσε το ανάστημά της, Τουρκάλα και οθωμανή δεν θα γινό­ταν. Ήταν ασυμβίβαστη με τον εξισλαμισμό. Αυτό ήταν! Στην άρνησή της ο τύραννος απάντησε με μαρτύριο. Τη φυλάκισε και τη βασάνισε φρικτά. Είμαι Ελληνίδα και χριστιανή, φώναζε.

Οι νεομάρτυρες ήταν το τείχος πάνω στο οποίο ξεσπούσε η μανία των κατακτητών. Αυτοί έβαλαν τα στήθια τους για να σταματήσουν τον αφανισμό του Γένους. Μέχρι σήμερα, έξω από το χωριό, δείχνουν οι Στανιώτες το «Αλώ­νι της Χάιδως». Αυτό ή ήταν κτηματική περιουσία της Αγίας ή και το επι­κρατέστερο, ο τόπος της φυλακίσεως και του βασανισμού της. Τότε ο ιερο­μόναχος εφημέριος του χωριού, με τη βοήθεια των παλληκαριών, κατάφερε να ελευθερώσει την Αγία και να τη φυγαδεύσει μαζί με τη μητέρα της στην Παναγία της Θάσου σε μετόχι της μονής Παντοκράτωρος του Αγίου Όρους.

Στο παντοκρατορικό μετόχι της Καλλιράχης ζούσε με τη μητέρα της υπηρετώντας την εκκλησία που υπήρχε στο μετόχι. Εκεί η Αγία ζούσε αφιε­ρωμένη στο Θεό εν παρθενία και ασκήσει. Αγωνιζόταν καθημερινά με αυστηρή άσκηση και πολύ προσευχή. Όταν πέθανε η μητέρα της, αφιερώθηκε εξ ολοκλήρου στη ζωή της ασκήσεως και της προσευχής, εις τρόπον ώστε να φθάσει να γίνει ένας επίγειος άγγελος. Εξ αιτίας της αγγε­λικής της ζωής αξιώθηκε ουρανίων δωρεών. Ανηρπάγη υπό αγγέλων για δύο μέρες σωματικώς εις τον ουρανόν, όπου είδε τα αθέατα κάλλη του Παραδεί­σου. Όταν επέστρεψε σωματικώς, διηγήθηκε στον ιερομόναχο του μετοχιού Γεράσιμο αυτή τη θαυ­μαστή αρπαγή της υπό των αγγέλων. Το ότι «ανηρπάγη υπό των αγγέλων» ήταν γραμμένο στη φυλλάδα της Αγίας που είχε σταλεί στο Στανό. Το ότι εστάλη πάλι στο Στανό αποδεικνύεται από το χειρόγραφο δωρεών της μονής Παντοκράτορος. Η αρπαγή της υπό των αγγέλων ήταν προαγγελία της εξό­δου της εκ του βίου τούτου; Μάλλον. Υπάρχουν άλλωστε πολλές τέτοιες πε­ριπτώσεις, όταν άγιες ψυχές προγεύονται του Παραδείσου προ της κοιμήσεώς τους.

Το ασθενές της φύσεως, η σκληρά άσκησις κατέβαλαν την υγεία της, αν και ήτο ακόμη νέα. Έτρεχε όμως να συναντήσει οριστικά το νυμφίον της Χρίστον. Τέλος παρέδωσεν την αγίαν και καθαράν ψυχήν της εις τον ζωοδό­την Χρίστον. «Όταν πλησίασε να πεθάνει, είπε να μην την αλλάξουν τα φορέματα που φορούσε, αλλά εκείνοι που παραβρέθηκαν στο θάνατό της, της τα άλλαξαν. Και όταν επρόκειτο να την θάψουν, άρχισε να γίνεται σεισμός και βροντές και μια φω­νή είπε πως για να πάψει η θεομηνία αυτή να με βάλετε τα παλιά φορέματα που φορούσα». Και έτσι έγινε, οπότε σταμάτησε εκείνο το κακό που γινότανε και το λείψανό της ευωδίαζε.

Οι άγγελοι την υποδέχθησαν με χαρά εις τον ουρανόν ως συνόμιλόν της. Και οι άνθρωποι στη γη την ετίμων ως αγίαν. Η ευωδία του σκηνώματος της ήταν ακόμη μία ένδειξις της αγιότητός της. Ενταφιάσθηκε στο κοιμητήριο του μετοχιού.

Στη συνείδηση των χριστιανών του Στανού ήταν πάντοτε ζωντανή η μνήμη και η ζωή της Αγίας. Γι’ αυτό και αφιέρωσαν ιερά εικόνα, την οποίαν εναπέθεσαν εντός του ενοριακού ναού των Εισοδίων της Θεοτόκου. Η εικόνα ιστορήθηκε από την αδελφότητα των Κυριλλαίων εις την Νέαν Σκήτην Αγίου Όρους το 1960. Παριστάνεται η Αγία με την τοπικήν ενδυμασίαν της Χαλ­κιδικής της εποχής εκείνης.

Η Αγία προσφωνείται και σαν νεομάρτυς και οσιομάρτυς και ως νέα οσιο- μάρτυς. Βεβαίως η Αγία δεν υπέστη μαρτυρικόν θάνατον. Όμως και σε βίους άλλων αγίων, οι οποίοι βασανίσθηκαν, βλέπουμε να αποκαλούνται μάρτυρες. Έτσι πιστεύω ότι και η Αγία μπορεί να προσφωνείται μάρτυς. Και μάλιστα νεομάρτυς, αφού μαρτύρησε τον Χριστόν μετά τους χρόνους της αλώσεως.

Τελευταία την Αγία συμπεριέλαβε στο βιβλίο του «Νεομάρτυρες» ο καθηγητής Απ. Γλαβίνας στο κεφάλαιο τέσσερις γυναίκες νεομάρτυρες: Αγία Ακυλίνα, Αγία Κυράνα, Αγία Ελένη, Αγία Χάιδω.

Από του έτους 1988 με απόφαση του Σεβ. Μητροπολίτου ορίσθηκε η 1η Σεπτεμβρίου ως η ημέρα μνήμης και εορτασμού της Αγίας. Δε γνωρί­ζουμε την ακριβή ημερομηνία της κοιμήσεώς της. Γι’ αυτό ορίσθηκε η 1η Σεπτεμβρίου κατά την οποία εορτάζει και η παλαιοτέρα Αγία Χάιδω, ανά­μεσα στο χορό των 40 μαρτύρων γυναικών των εν Θράκη. Συνηθίζεται, όταν δεν γνωρίζουμε την ακριβή ημερομηνία αθλήσεως ή κοιμήσεώς, να τιμούμε τον άγιο στη μνήμη ομώνυμου παλαιότερου αγίου.