Διατάξεις που βάζουν την Ελλάδα στην… ψηφιακή εποχή
Στον Ενιαίο Ψηφιακό Χάρτη θα υπάρχουν όλες οι απαραίτητες πληροφορίες, βάσει των οποίων θα προκύπτει ποια οικονομική δραστηριότητα επιτρέπεται να ασκείται σε μια περιοχή.
Οι πληροφορίες αυτές θα περιλαμβάνουν:
- Όρους και περιορισμούς δόμησης
- Χρήσεις γης
- Σχέδια πόλεων
- Ρυμοτομικές και οικοδομικές γραμμές
- Γεωτεμάχια κτηματολογίου (μόνον εφ’ όσον περιλαμβάνονται οι περιοχές όπου οι πρώτες εγγραφές έχουν οριστικοποιηθεί)
- Δάση και δασικές εκτάσεις (μόνον εφ’ όσον περιλαμβάνονται σε δασικούς χάρτες που έχουν κυρωθεί και οριστικοποιηθεί)
- Περιοχές του δικτύου Natura 2000 ή περιοχές προστασίας ειδικών οικοτόπων
- Ζώνες αιγιαλού, παραλίας και λιμένα
- Ύδατα, υδατορέματα, υγρότοπους, όχθες πλεύσιμων ποταμών και μεγάλων λιμνών
- Αρχαιολογικούς χώρους ή ιστορικούς τόπους
- Παραδοσιακούς οικισμούς, παραδοσιακά σύνολα ή προστατευόμενους χώρους
- Ειδικά σχέδια χωροθέτησης περιοχών παραγωγικών δραστηριοτήτων,περιλαμβανομένων και των ειδικών σχεδίων χωρικής ανάπτυξης (όπως ΒΕΠΕ, ΕΣΧΑΔΑ, ΕΣΧΑΣΕ)
Αξίζει να σημειωθεί πως ο Ενιαίος Ψηφιακός Χάρτης δεν είναι μια απλή εφαρμογή.
Αντίθετα, συγκεντρώνει όλα τα δεδομένα («γεωχωρικά δεδομένα») που απαιτούνται, ώστε κάθε ενδιαφερόμενος να γνωρίζει, ανά πάσα στιγμή και κατά τρόπο συγκεντρωτικό, ποια οικονομική δραστηριότητα επιτρέπεται σε οποιοδήποτε σημείο της χώρας. Γεωχωρικά δεδομένα είναι οποιαδήποτε πληροφορία έχουμε για αντικείμενα, δραστηριότητες ή φαινόμενα και ταυτόχρονα για τη θέση στην οποία αυτά εντοπίζονται. Ειδικά για τον Ενιαίο Ψηφιακό Χάρτη, θα περιλαμβάνονται αποκλειστικά εκείνες οι γεωχωρικές πληροφορίες που συνδέονται με την άσκηση επενδυτικής ή κατασκευαστικής δραστηριότητας, δηλαδή τα χαρακτηριστικά των κτιρίων και εκτάσεων που καταγράφονται.
Ωστόσο, δεν είναι όμως μόνο αυτό. Ο Ενιαίος Ψηφιακός Χάρτης παράλληλα θα είναι δεσμευτικός και για τη Διοίκηση – θα είναι το εργαλείο που θα χρησιμοποιεί υποχρεωτικά και η Διοίκηση, για να προσδιορίζει πότε θα αδειοδοτεί μια δραστηριότητα και πότε θα αρνείται την αδειοδότηση. Έτσι, για πρώτη φορά οι διοικούμενοι και η Διοίκηση θα κινούνται με βάση τα ίδια ακριβώς δεδομένα.
Αξίζει να σημειωθεί ότι μέχρι τώρα, τα γεωχωρικά δεδομένα ήταν διάσπαρτα σε διάφορα αρχεία της διοίκησης (πολεοδομίες, Κτηματολόγιο, και άλλες), με αποτέλεσμα να δημιουργείται αβεβαιότητα στον ενδιαφερόμενο ως προς την πληρότητα της εικόνας που είχε για ένα ακίνητο, να απαιτείται πολύς χρόνος για την απόκτηση της πληροφορίας και υψηλό σχετικά κόστος. Έτσι, στον σχετικό δείκτη της Παγκόσμιας Τράπεζας περί κατοχύρωσης ιδιοκτησίας (Registering property index) στο πλαίσιο του Doing Business, η Ελλάδα κατατάσσεται 153η σε σύνολο 190 οικονομιών. Χρειάζονται 11 διαδικασίες για την εγγραφή ιδιοκτησίας, όταν ο μέσος όρος των πλούσιων οικονομιών του ΟΟΣΑ είναι μόλις 4,7.
Μέσω της ένταξης του συνόλου των δεδομένων αυτών στον Ενιαίο Ψηφιακό Χάρτη παρέχονται εύκολα και χωρίς κόστος στον πολίτη ολοκληρωμένες, έγκυρες και θεσμικά ασφαλείς πληροφορίες. Με τον τρόπο αυτό, από τη μια πλευρά ενισχύονται η οικονομική ζωή της χώρας και η προσέλκυση επενδύσεων, από την άλλη πλευρά εξαλείφονται εστίες γραφειοκρατίας και διαφθοράς ως προς την παροχή των αναγκαίων δεδομένων από τη δημόσια διοίκηση.
Ως προς την εφαρμογή του Ενιαίου Ψηφιακού Χάρτη με βάση τον νόμο, καθιερώνεται μία περίοδος, στην οποία οι υπηρεσίες θα αποστέλλουν όλα τα δεδομένα τους, ώστε να μπορεί να δημιουργηθεί ο Ενιαίος Ψηφιακός Χάρτης. Πολλά από αυτά θα πρέπει να ωριμάσουν. Για παράδειγμά πρέπει να οριστικοποιηθούν οι δασικοί χάρτες ή οι εγγραφές στο κτηματολόγιο.
Μόλις διατίθενται πλήρη δεδομένα, θα ξεκινήσει η πιλοτική εφαρμογή του Ενιαίου Ψηφιακού Χάρτη από δύο Δήμους και σταδιακά θα επεκτείνεται.