Μασάλια Χαλκιδικής.

Πιθιρά κι Νύφ.

Τα παλιά τά χρόνια όπους κι τώρα δε τά πάηναν, τόσου καλά οι πιρισσότερις νύφις μι τς πιθιρές.

Δε μπουρούσαν όμους κι να μαλλιουτραβγιούντι ,συνέχεια κι νά γιλάει η κόσμους.’Εφκιαναν δηλαδή τού κουρόϊδο,για νά μη γιένιτι πουλύ σιαματάς κι τς κουτσουμπουλεύι κι γιλάει του χουριό.

Τέλους πάντουν ,μια νυφ, γιά νά δγεί πόσο αγάπη τν έχει η πιθιρά τς κι πως θα τν φιρθί, συνουήθκι μι τς φιλίναδις κι έκαμι ότι είνι βαρειά άρρουστ

.-Αχ,πιθιρούλαμ καλή,ντιπ καλά δεν είμι ,θα πεθάνου…….

-Παναγίτσαμ, ιμένα νά παρ η χάρους, πού γέρασα,οχ τν νυφούδαμ πού είνι κουρτσούδ’ ακόμα ,σα τά κρύα τά νιρά!!!!Η σκηνή αυτή γίνκι κι ξαναγίνκι. Ένα βραδ’ μιά φιλινάδα τς νύφς, πού ήταν μιλημέν’, έρχιτι κι χτυπάει δυνατά τν πόρτα ……..

-Ποιος είνι, καλέ, τέτχοιαν ώρα;

_Ο χάρος ,ο Χααααααααρος_Αχ,τι κακό κι τούτου.

Στν αλλ τν κάμαρ είνι η άρρουστ, απού δίπλα θά πας!!!!

Απάντηση

Αρέσει σε %d bloggers: