Η ΚΥΡΙΑΚΗ ΤΟΥ ΠΑΡΑΛΥΤΟΥ ΣΤΟΝ ΜΕΛΙΣΣΟΥΡΓΟ

Την Κυριακή 3η μηνός Μαΐου τ.ε., τη λεγομένη του Παραλύτου, ο Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης μας κ. ΘΕΟΚΛΗΤΟΣ, ακολουθούμενος από τον Πρωτοσύγκελλο της Ιεράς Μητροπόλεως Παν. Αρχιμ. π. Δωρόθεο Ζέρβα και τον Παν. Αρχιμ. π. Εφραίμ Τσόλη, Εφημέριο – Ιεροκήρυκα της Στ΄ Αρχιερατικής Περιφερείας Σταυρού και Ολυμπιάδος, επεσκέφθη την Ενορία Αγίου Γεωργίου Μελισσουργού όπου εφημερεύει ο Παν. Αρχιμ. π. Μελέτιος Τσόγκας, πνευματικό ανάστημα του ιδίου, και προέστη του Όρθρου και της Λαμπράς Θείας Λειτουργίας.

Τον Σεβασμιώτατο υπεδέχθησαν σύμπας ο Λαός της Ενορίας με επικεφαλής τον Εφημέριό του, τον Πρόεδρο του Τοπικού Συμβουλίου κ. Κωνσταντίνο Καραβά, το Μέλος του Τοπικού Συμβουλίου και τ. Πρόεδρο της Κοινότητας κ. Δημοσθένη Κουτσιαμπεούκ κ.ά.

Στο κήρυγμά του ο Σεβασμιώτατος, προβάλλοντας ως κυρία του πρόταση τη φράση του Παραλυτικού της Βηθεσδά «Κύριε, ἂνθρωπον οὐκ ἒχω…» (Ιωαν. ε’ 7), μίλησε για την αξία του ανθρώπου, ως μοναδικού θεόπλαστου δημιουργήματος, λέγοντας ότι η Εκκλησία βλέπει τον άνθρωπο σαν «τό μέγα καί πρᾶγμα καί ὄνομα, τό τῆς θείας φύσεως ἀπεικόνισμα», καθώς μας διδάσκει ο Άγιος Γρηγόριος ο Νύσσης, και τον τιμά ως απεικόνισμα της θείας φύσεως. Η αξία του ανθρώπου, λοιπόν, βρίσκεται στο ότι είναι ένας μικρόκοσμος και μικρόθεος, στο ότι είναι ένα πρόσωπο μοναδικά ζωοποιημένο από την πνοή του Θεού, πρόσωπο που έλαβε εντολή να υπερβεί το σύμπαν, να του πει το νόημά του, να το καταστήσει κοινωνό της Θείας Χάριτος, ώστε να κληθεί και το σύμπαν δι’ αυτού του χαριτωμένου όντος να γίνει «εἰκών εἰκόνος» (Άγιος Γρηγόριος ο Νύσσης).

Και κατέληξε ο Σεβασμιώτατος: «Αν υπάρχει, λοιπόν, ο άνθρωπος είναι γιατί υπάρχει ο Θεός. Η καταγωγή μας είναι από τον Θεό, είμαστε θεόπλαστοι, για τούτο και το είναι μας εξαρτάται εξολοκλήρου από Εκείνον. Πλαστήκαμε να είμαστε, να γίνουμε Παράδεισος, για τούτο η ψυχή στα εσώτατα άδυτά της είναι χριστονοσταλγική και θεονοσταλγική! Κι όμως, χτίσαμε την πτώση και χάσαμε τον Θεό, χάνοντας μαζί και τον ανθρωπο. Επιχειρήσαμε τη μεταπήδηση από τη θεοκεντρικότητα στην ανθρωποκεντρικότητα, φτάνοντας από τον Θεάνθρωπο στον ανθρωποθεό, στο κατάντημα της αυτοφυλακίσεώς μας σε μια ψευδοαυτάρκεια που συνοδεύεται από τους καπνούς της αυτοθεοποιήσεώς μας και την ψευδαίσθηση της αυτοσωτηρίας μας. Για να διαπιστώσουμε δυστυχώς ότι μείναμε μόνοι και “οὐαί αὐτῷ τῷ ἑνί ὃταν πέσῃ καί μή ᾖ δεύτερος ἐγεῖραι αὐτόν”, δηλαδή, “αλίμονο σ’ αυτόν τον ένα, όταν πέσει και δεν θα είναι κανείς άλλος να τον σηκώσει!” (Εκκλησ. δ΄10)»

Μετά το πέρας της Θείας Λειτουργίας ο Σεβασμιώτατος με τη Συνοδεία του και το Εκκλησιαστικό Συμβούλιο του Ναού επεσκέφθη και επιθεώρησε το προσφάτως ανακαινισθέν Πρεσβυτερείο (Παπαδόσπιτο) της Ενορίας, το οποίο ανεδείχθη σε ένα τόπο ευλογημένο και ικανό να δεχθεί τον οιοδήποτε Εφημέριο της Ενορίας και να του προσφέρει γαλήνη, ηρεμία και την ευλογία του Χριστού, ώστε η οικογένεια του Ιερέως ή του Ιερομονάχου Εφημερίου να ζει με διαφάνεια, με αξιοπρέπεια και στο κέντρο της καρδιάς της Ενορίας, που χτυπά δίπλα στον Ιερό Ναό του Αγίου Ενδόξου Μεγαλομάρτυρος Γεωργίου του Τροπαιοφόρου.