Μοιρολόι Μεγάλης Παρασκευής και στολισμοί Επιταφίων στην Αρναία – Κατάνυξη σε Άγιο Στέφανο και Αγίους Αναργύρους

Σε κλίμα βαθιάς συγκίνησης και κατάνυξης πραγματοποιήθηκε στην Αρναία Χαλκιδικής το παραδοσιακό μοιρολόι της Μεγάλη Παρασκευή, διατηρώντας ζωντανό ένα από τα πιο ιδιαίτερα έθιμα της περιοχής.

Στον Ιερός Ναός Αγίου Στεφάνου, το μοιρολόι ακούστηκε το βράδυ της Μεγάλης Πέμπτης, πριν τον στολισμό του Επιταφίου, σύμφωνα με την τοπική παράδοση της Αρναίας. Πιστοί συγκεντρώθηκαν στον ναό και απέδωσαν τους στίχους του θρήνου, που περιγράφουν τα Πάθη του Χριστού και τον πόνο της Παναγίας, δημιουργώντας μια ιδιαίτερα κατανυκτική ατμόσφαιρα.

---

🎥 Δείτε το βίντεο από το μοιρολόι

---

Ο στολισμός του Επιταφίου στην Αρναία

Αμέσως μετά, ακολούθησε ο στολισμός του Επιταφίου, ένα από τα πιο σημαντικά και συγκινητικά έθιμα της Μεγάλη Παρασκευή.

Στον Ιερός Ναός Αγίου Στεφάνου, ο Επιτάφιος στολίστηκε με ιδιαίτερη φροντίδα και ευλάβεια, με πλήθος λουλουδιών να δημιουργούν ένα εντυπωσιακό αποτέλεσμα, προσελκύοντας το ενδιαφέρον των πιστών.

Εξίσου όμορφος και κατανυκτικός ήταν ο στολισμός και στον Ιερός Ναός Αγίων Αναργύρων, όπου κάτοικοι κάθε ηλικίας συμμετείχαν ενεργά, διατηρώντας ζωντανό το έθιμο.

---

📸 Φωτογραφίες από τον στολισμό των Επιταφίων

---

Παράδοση και πίστη που συνεχίζεται

Σήμερα μαύρος ουρανός
(ή αλλιώς το μοιρολόϊ της Παναγιάς)

Ήταν ,από πολύ παλιά ,το “τραγούδι” – “θρήνος” του λαού μας ,για το δράμα του Θεανθρώπου.
Την Μ.Πέμπτη και την Μ. Παρασκευή οι γιαγιάδες και οι μανάδες μας ,το σιγοτραγουδούσαν ,συμμετέχοντας στην ιερότητα των ημερών.
Αυτό το “τραγούδι -ποίημα”, με μικρές παραλλαγές, το συναντάμε σχεδόν σ’όλη την Ελλάδα . Πριν μερικά χρόνια,κινδύνευε να χαθεί, μέχρι που ο λαίκός μας βάρδος, ο Χρόνης Αϊδωνίδης ,το “απογείωσε” με την φωνή του, σε μια εκπομπή της τηλεόρασης και το ξανάκανε γνωστό στους νεότερους.
Τύχη αγαθή στον τόπο μας ,στην Αρναία, το βράδυ της Μ. Πέμπτης ,την ώρα που ακολουθεί η προετοιμασία και ο στολισμός του Επιταφίου,οι γυναίκες που συμμετέχουν, το τραγουδούν ,διασώζοντας ακόμα μια φορά την παράδοση!
Ακούστε το και θυμηθείτε!!!

Οι στίχοι του μοιρολογιού, γεμάτοι πόνο και κατάνυξη, αποτυπώνουν με μοναδικό τρόπο τα Πάθη του Χριστού και τον θρήνο της Παναγίας:

«Σήμερα μαύρος ουρανός, σήμερα μαύρη μέρα,
σήμερα όλοι θλίβονται και τα βουνά λυπούνται.

Σήμερα έβαλαν βουλή οι άνομοι εβραίοι,
οι άνομοι και τα σκυλιά και τρις καταραμένοι.

Για να σταυρώσουν τον Χριστό τον πάνω βασιλέα,
ο κύριος ηθέλησε να μπει σε περιβόλι.

Να λάβει δείπνο μυστικό, για να τον λάβουν όλοι,
η Παναγιά η Δέσποινα καθόταν μοναχή της.

Τις προσευχές της έκανε για τον μονογενή της,
φωνή ακούσκι εξ’ ουρανού κι απ’ αρχαγγέλου στόμα:

– Σώνουν κυρά μ’ οι προσευχές, σώνουν κι οι μετάνοιες,
για τον υιό σου πιάσανε και στο χαλκιά τον πάνε.

– Χαλκιά, χαλκιά φκιάσι καρφιά, φκιάσι τριά πιρόνια,
για να σταυρώσουν το Χριστό τον πάνω βασιλέα.

Μα κείνος ο παράνομος βαρεί και φκιάνει πέντε,
συ φαραέ που τα ’κανες πρέπει να μας διδάξεις.

– Τα δυο βάλτε στας χείρας του, τ’ άλλα τα δυο στας πόδα,
το πέμπτο το φαρμακερό βάλτε το στην καρδιά του,

να τρέξει αίμα και νερό να λιγωθεί η καρδιά του.

Η Παναγιά σαν τ’ άκουσε έπεσε και λιγώθη,
σταμνί νερό τη ρίξανε, τρία κανάτια μόσχο,

και τρία μυροδόσταμνα για να της έρθει ο νους της.

Μα σαν την ήρθε ο λογισμός και σαν την ήρθε ο νους της,
ζητεί γκρεμνό να γκρεμιστεί, φωτιά να πάει να πέσει.

– Εσύ Μαρία μ’ κι αν γκριμνιστείς, γκριμνιούνται οι μάνες όλες,
μον’ κάνε την παρηγοριά να κάνουν οι μάνες όλες.

Βάλε κρασί μες στο γυαλί κι αφράτο παξιμάδι,
να κάνουν την παρηγοριά να κάνουν οι μάνες όλες.

Η Μάρθα η Μαγδαληνή και του Λαζάρου η μάνα,
κι του Ιακώβου η αδερφή οι τέσσερις αντάμα.

Σαν παίρνουν το στρατί-στρατί, στρατί το μονοπάτι,
το μονοπάτι τις έβγαλε στου Πιλατιού την πόρτα.

Άνοιξε πόρτα του ληστή, η πόρτα του Πιλάτου,
η πόρτα από του φόβου της ανοίγει μοναχή της.

Βλέπουν δεξιά, βλέπουν ζερβά, κανέναν δεν γνωρίζουν,
βλέπουν και δεξιότερα, βλέπουν τον Άη Γιάννη.

– Άγιε μου Γιάννη Πρόδρομε, του γιου μου Βαπτιστή μου,
μην είδες τον υιόκα μου και τον διδάσκαλό σου;

– Δεν έχω στόμα να στο πω, γλώσσα να σε μιλήσω,
δεν έχω χεροπάλαμο για να στον αποδείξω.

Για δες εκείνον το γυμνό, τον παραπονεμένο,
που φορεί πουκάμισο στο αίμα βουτηγμένο,

που φορεί στην κεφαλή ακάνθινο στεφάνι,
εκείνος είν’ ο γιόκας σου και ο διδάσκαλός μου.

Μα σαν τον είδε η μάνα του, γλυκά τον ομιλάει:

– Δε μου μιλάς παιδάκι μου, δε μου μιλάς παιδί μου;

– Τι να σου πω μανούλα μου, διάφορο δεν έχεις,
μόνο το Μέγα Σάββατο, κοντά το μεσονύχτι,

όταν λαλήσ’ ο πετεινός τις έξι η ώρα νύχτα,
τότε θ’ ανιστηθώ κι εγώ με τις χρυσές καμπάνες.

Σημαίνει ο Θεός, σημαίνει η γη, σημαίνουν τα ουράνια,
σημαίνει κι η Αγιά Σοφιά για τον καλό το λόγο.

Όποιος τ’ ακούει σώζεται κι όποιος αφουγκράζεται αγιάζει,
κι όποιος το συλλογιστεί Παράδεισο θα λάβει.

Παράδεισον και λίβανον για το Ζωή εν Τάφω.»