Πολύγυρος: Συγκίνηση για την απώλεια του Γιάννη Αικατερινάρη – Το συγκινητικό «αντίο» του Δημάρχου Γιώργου Εμμανουήλ

Με λόγια βαθιάς συγκίνησης και προσωπικής φόρτισης αποχαιρέτησε ο Δήμαρχος Πολυγύρου, Γιώργος Εμμανουήλ, τον Γιάννη Αικατερινάρη, έναν άνθρωπο που αφιέρωσε μεγάλο μέρος της ζωής του στη διατήρηση και ανάδειξη της ιστορικής μνήμης του Πολυγύρου και της Χαλκιδικής. Στο συγκινητικό μήνυμά του, ο δήμαρχος αναφέρεται όχι μόνο στον αρχιτέκτονα, συγγραφέα και ερευνητή, αλλά και στον γείτονα και οικογενειακό φίλο, υπογραμμίζοντας τη σημαντική παρακαταθήκη που αφήνει πίσω του.

Αποχαιρετούμε έναν άνθρωπο που κράτησε ζωντανή την ιστορική μνήμη του τόπου μας

Υπάρχουν άνθρωποι που τους γνωρίζουμε μέσα από το έργο και τη δημόσια παρουσία τους. Και υπάρχουν άνθρωποι που αποτελούν κομμάτι των προσωπικών μας αναμνήσεων, της γειτονιάς μας, της οικογενειακής μας ιστορίας.

Για μένα ο Γιάννης Αικατερινάρης ήταν και τα δύο.

Ήταν ο γείτονάς μου, ένας άνθρωπος οικείος από τα χρόνια που η γειτονιά ήταν κάτι περισσότερο από σπίτια το ένα δίπλα στο άλλο. Και μας συνέδεε ένας ακόμη ιδιαίτερος δεσμός, καθώς ο Γιάννης ήταν βαφτισιμιός του πατέρα μου.

Γι’ αυτό και ο αποχαιρετισμός σήμερα είναι για μένα βαθιά προσωπικός.

Ο Γιάννης υπήρξε ένας ξεχωριστός Πολυγυρινός. Αρχιτέκτονας, μελετητής, συγγραφέας, άνθρωπος των γραμμάτων, έντονα πολιτικοποιημένος ενεργός πολίτης, με βαθιά καλλιέργεια, ανήσυχο πνεύμα και μεγάλη αγάπη για τον Πολύγυρο και τη Χαλκιδική.

Αφιέρωσε μεγάλο μέρος της ζωής του στην αναζήτηση, την καταγραφή και την ανάδειξη της ιστορίας του τόπου μας.

Ήταν από εκείνους τους ανθρώπους που θυμούνται και μας βοηθούν να θυμόμαστε.

Πρόσωπα, γεγονότα, αγώνες, ιστορίες και λεπτομέρειες που κινδυνεύουν να χαθούν με το πέρασμα του χρόνου. Ο Γιάννης αναζητούσε τα τεκμήρια, έφερνε στο φως ξεχασμένες ιστορίες και υπενθύμιζε με το έργο του ότι η ιστορία ενός τόπου δεν βρίσκεται μόνο στα μεγάλα γεγονότα, αλλά και στις ζωές των ανθρώπων του.

Ιδιαίτερη θέση στην έρευνα και στη σκέψη του είχε και η ιστορική διαδρομή της οικογένειάς του, βαθιά δεμένης με την ιστορία του Πολυγύρου και της Χαλκιδικής. Για εκείνον, όμως, η ιστορία δεν ήταν απλώς μια οικογενειακή υπόθεση. Ήταν συλλογική κληρονομιά. Μια παρακαταθήκη που έχουμε χρέος να διαφυλάσσουμε και να παραδίδουμε στις επόμενες γενιές.

Είχε πάντα άποψη και δεν φοβόταν να την εκφράσει. Είχε πάθος για όσα πίστευε και μια διαρκή αγωνία για τον τόπο του. Μπορούσες να συμφωνήσεις ή να διαφωνήσεις μαζί του· δεν μπορούσες όμως να μην αναγνωρίσεις τη βαθιά του καλλιέργεια, την αγάπη του για τον Πολύγυρο και την ανάγκη του να υπερασπίζεται όσα θεωρούσε σημαντικά.

Σήμερα ο Πολύγυρος γίνεται φτωχότερος.

Χάνει έναν άνθρωπο που για δεκαετίες παρατηρούσε, ερευνούσε, κατέγραφε, θυμόταν και μας θύμιζε.

Εγώ, όμως, μαζί με τον αρχιτέκτονα, τον συγγραφέα και τον ερευνητή, αποχαιρετώ και τον Γιάννη της γειτονιάς μας. Τον άνθρωπο που συνδεόταν με τον πατέρα μου και την οικογένειά μου με έναν παλιό δεσμό, από εκείνους που οι προηγούμενες γενιές θεωρούσαν σχεδόν συγγενικό.

Μένουν πίσω τα κείμενά του, οι έρευνές του, οι μαρτυρίες του. Μένει η συμβολή του στη διατήρηση της ιστορικής μνήμης του τόπου μας. Και μένουν, πάνω απ’ όλα, οι αναμνήσεις των ανθρώπων που τον γνώρισαν και έζησαν κοντά του.

Γιατί ίσως αυτή να είναι τελικά η μεγαλύτερη παρακαταθήκη ενός ανθρώπου: να αφήνει πίσω του μνήμη.

Στην οικογένεια και στους αγαπημένους του εκφράζω τα πιο ειλικρινή μου συλλυπητήρια.

Καλό ταξίδι, φίλε Γιάννη.

Ο Πολύγυρος θα σε θυμάται.

Κι εμείς, μαζί σου, θα θυμόμαστε λίγο περισσότερο τον Πολύγυρο που έφυγε, αλλά που εσύ τόσο προσπάθησες να κρατήσεις ζωντανό.